دبیرستان که بودم، کنار مدرسه مان کوچه ای داشت که انتهایش از پشت مدرسه می گذشت.کوچه ای نه چندان باریک با تعداد قابل توجهی تپه و چاله که بعید می دانم روزی کمتر از 100مرتبه دستخوش فحاشی عابران زمین خورده نشده باشد.هر روز و هر روز به تعداد تپه های شنی و ماسه ای که برای ساختن ساختمان های 24 واحدی 35 متری، به جای خانه های ویلایی بزرگ حیاط دار اضافه میشد.نمی دانم چطور هر روز، ساختمانی قد می کشید و اجازه نمی داد تا خورشید با عابرین کوچه تیله بازی کند.
من و دوستانم تیله بازان ثابت آن کوچه بودیم.زمانی که مدرسه تعطیل می شد و راه خانه را درپیش می گرفتیم، همیشه از آن کوچه عبور می کردیم.بعد از عبور از پیچ اول، اسمال آقا را می دیدیم که به همراه برادرش سوپر مارکتی داشتند و همچنان با پسر های 7،8 ساله ی مدرسه ابتدایی دهخدا که هر وقت تعطیل می شدند، به دور از چشم پدر و مادر، چیپس و لواشک می خریدند و می خوردند، سر و کله می زدند و اگر حواسشان به ما بود، سلام علیک گرمی می کردند تا از سلام کردن به تیله بازان حرفه ای بی نصیب نمانده باشند! یادم می آید یکی از پنجره های نماز خانه ی مدرسه به روی مغازه ی اسمال آقا باز می شد و خلاف سنگینمان این بود که پنجره را گشوده، به قید قرعه روی یکی از صندلی ها بایستیم و اسمال آقا را صدا بزنیم تا به صورت دنگی دونگی برایمان چیپس و ماست موسیر و کولا بیاورد.وای که اگر مدیر و معاونانمان می فهمیدند، چه بلایی سرمان می آوردند!
در اواسط کوچه، 3،4 خانه بود که همیشه ی خدا از دست تیله بازان حرفه ای در امان نبودند.هر روز به هر بهانه ای زنگ یکی از این 3،4 خانه را با دست نازنین فشار داده و در می رفتیم! (احتمالا نفرین صاحبان خانه امروز بر ما اثر کرده است!) این در رفتنمان مصادف می شد با گذر از پیچ دوم و دیدن چهره ای تکیده و مهربان.او عباس آقا بود که دم در خانه اش میز کوچکی گذاشته بود و سیگار و کبریت و گاهی هم شکلات آیدین می فروخت.همیشه یک کلاه بافتنی بر سر داشت و در جواب سلام تیله بازان حرفه ای می گفت:"سلاااام خانم".ما چند نفر بودیم و او به جای "سلام خانما" ، می گفت:"سلام خانم" و هر یک از ما این یک "خانم" را به خودش می گرفت.عباس آقا گربه ای داشت که اسمش "میو" بود.یک گربه ی دست آموز واقعی! گاهی اوقات هم این مرد تکیده ی ما حوصله نداشت تا جواب سلام ما را بدهد.وقتی جوابی نمی داد، به صورتش دقت می کردم.انگار چین و چروک های صورتش عمیق تر میشد و از چیزی غمگین بود که... نمی دانم.شاید با زنش دعوایش شده بود.اما این بی جوابی هیچ یک از ما را ناراحت نمی کرد.گاهی اوقات عباس آقا کت و شلوار سمباده کشیده ی رنگ و رو رفته اش را می پوشید و سحر هر دفعه، بی اختیار می پرسید:"جریان چیه عباس آقا؟...خوش تیپ کردی؟!...می خوای بری خاستگاری؟" و تنها لبخندی یه وری تحویلمان می داد و ما می زدیم زیر خنده.اما این لبخند های یه ور دوام زیادی نیاورد.مجید، پسر کوچک عباس آقا به علت بیماری از دنیا رفت...و دیگر نه از آن کت و شلوار خبری بود و نه آن لبخند هایش.انگار با مردن مجید، "میو" هم از آنجا رفته بود.ریش سفید عباس آقا بلند شده بود و انگار قصد زدن آن را نداشت و ما تیله بازان نیز گله ای نمی کردیم!
کوچه را دوست داشتیم...حتی آقا پازوکی کچل را که سلمانی داشت و وقتی تعطیل می کرد، با موتور فکستنی اش که هر لحظه ترس اینکه نتواند وزن کچول ما را تحمل کند، ولوله ای در دلمان آغاز می کرد، راه خانه را می گرفت.
آخر کوچه هم سربالایی عظیمی داشت که به قول بچه ها دیگر به هن هن می افتادیم.همان سر بالایی کافی بود تا دیگر لزومی نداشته باشد تا قله های دماوند و سهند و سبلان را فتح کنیم.در آخر سر بالایی هم مکثی می کردیم تا پرچم ایران را نصب کنیم، به اطراف دیدی بزنیم و باز هم راه تکراری خانه...
خواستم این ها را بنویسم تا یادم نرود...یادم نرود اسمال آقا چقدر مهربان بود که برایمان چیپس می آورد...یادم نرود نفرین صاحب آن 3،4 خانه را...یادم نرود عباس آقا و مجیدش را...یادم نرود کوچه غزل را... .